Anna Leonowens and the censors of Siam | 26.09.05

Writing another one my interminable tracts (it’s not even the one promised in at the end of the last post), I stumbled upon the Guidance for Diplomatic and Consular Representatives that the Film Board of Thailand issued regarding the film Anna and the King and the banning thereof in Thailand.

The guidance — talking points memo, really — lists “the most offending aspects of such film for the Thai public”, of which the following is the first and, presumably, foremost:

3.1 Portraying His Majesty King Mongkut as a youngish temperamental, despotic and irrational: ruler but whom Anna Leonowens could easily influence. In real life King Mongkut was already approaching 60 at the time that Anna Leonowens arrived and was a truly respected and sensible monarch while Anna Leonowens was merely an English teacher to some of his children and female members of the court. The impact of Anna Leonowens during her 5 years service was so insignificant that her name was mentioned in King Mongkut’s correspondences only once when he described her as rather “nosy”.

Only once, eh? Well, that was before these eight letters to the perky nanny were discovered:

ปลายปี ๒๕๔๖ ศิลปวัฒนธรรมได้ค้นพบความน่าตื่นเต้นที่ว่าโดยบังเอิญ เป็นสำเนาจดหมาย ๘ ฉบับของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่มีไปถึง My Dear Madam! นางแอนนา เลียวโนเวนส์ สำเนาจดหมายทั้ง ๘ ฉบับนี้ไม่เคยตีพิมพ์ หรือถูกอ้างอิงที่ใดมาก่อน แต่เก็บรักษาไว้ในหอจดหมายเหตุแห่งชาติ กรมศิลปากร นี่เอง

ที่มาของ “จดหมายแอนนา” ชุดนี้ แจ้งตามหนังสือของศาลาว่าการมหาดไทย ที่ ๓๓๔/๑๓๑๙๔ ลงวันที่ ๑๕ มีนาคม ร.ศ. ๑๒๗ (พ.ศ. ๒๔๕๒) เป็นจดหมายของพระยาศรีสหเทพ มีขึ้นกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ว่านายหลุยส์ เลียวโนเวนส์ ได้ไปพบมารดา ซึ่งเก็บพระราชหัตถเลขาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวไว้หลายฉบับ เดิมทีแอนนา “คิดว่าจะพิมพ์ให้แพร่หลาย แต่ก็ยังไม่ได้จัดการเรียบเรียงประการใด” นายหลุยส์จึงได้ทำสำเนาพระราชหัตถเลขานั้นมามอบให้พระยาศรีสหเทพก่อนที่จะนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวาย

At the end of the year 2546 B.E. [2003 A.D.], Art & Culture [magazine] accidentally discovered such an excitement [of discovering new historical evidence] — namely eight copies of King Mongkut’s letter to “My Dear Madam” Mrs. Anna Leonowens. These eight copies have never been published or referenced to anywhere, but [have been] stored in the National Archive, [under the supervision of] the Fine Arts Department.

The source of this set of “Anna Letters” is revealed in the document of the House of Interior Affairs no. 334/13194 dated March 15, 127 R.S. (2452 B.E. [1910 A.D.]). The document is a letter by Phraya Srisahathep to notify King Chulalongkorn that Mr. Louis Leonowens had visited his mother, who kept numerous royal missives from King Mongkut. Originally Anna “had intended to publish them in order to make them widely-known, but had not yet managed to arrange them in any way.” Mr. Louis therefore made copies of those royal missives for Phraya Srisahatep before [he, in turn,] presented them to the King.

[Translated by yours truly. Links added.]

As for “merely an English teacher” and being “nosy”, here’s from follow-up by the same author, titled “King Mongkut’s letters to Anna: When Madame Teacher plays political negotiator” (“จดหมาย “คิงมงกุฎ” ถึง “แอนนา” เมื่อครูแหม่มเล่นบทนักเจรจาความเมือง”):

แต่ความ “จุ้นจ้าน” นี้กลับปรากฏหลักฐานชัดเจนในพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงใช้สอยให้แอนนาปฏิบัติภารกิจสำคัญของบ้านเมืองจนเกินงามของผู้หญิงในสมัยนั้น โดยเฉพาะบุคคลที่แอนนาต้องเข้าไปเกี่ยวข้องตามที่ได้รับมอบหมายนั้น ล้วนแต่เป็นบุคคลที่มีอำนาจ อิทธิพลต่อความเป็นไปของสยามประเทศเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นกงสุลอังกฤษ โทมัส ยอร์ช น็อกซ์ กงสุลฝรั่งเศส กาเบรียล โอบาเรต์ เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) หมอบรัดเลย์ นักหนังสือพิมพ์ ผู้ที่มักจะได้รับข่าวสารลับๆ อย่างน่าสงสัย รวมไปถึงพระสหายเก่าอย่างเซอร์จอห์น เบาริ่ง ซึ่งครั้งหนึ่งแอนนาเคย “วิ่งเต้น” ให้ทรงแต่งตั้งเป็นราชทูตไปเจรจาความเมืองกับพระเจ้านโปเลียนที่ ๓ แต่ทรงคัดค้านด้วยเหตุที่ว่า เป็นกิจการของสยามเอง ไม่น่าจะวางใจให้ฝรั่งต่างชาติดำเนินการ และเบาริ่งแก่เกินไป

ในสำเนาพระราชหัตถเลขาฉบับที่ ๙๐ และ ๙๖ ที่นำมาตีพิมพ์ในครั้งนี้ ได้เปิดเผยบทบาทของแอนนาอย่างชัดเจนอีกครั้ง ในฐานะผู้นำสาร และนักเจรจาประจำราชสำนัก ซึ่งมีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าทำเนียบรัฐบาลในปัจจุบันเลยทีเดียว

ข้อความในฉบับที่ ๙๐ ที่ว่า “ท่านเจ้าคุณรู้สึกขอบใจเธอมากที่ได้ช่วยเหลือเป็นอย่างดีเกี่ยวกับเรื่องมิสเตอร์น็อกซ์” หรือข้อความในฉบับที่ ๙๖ ที่ว่า “เซอร์จอห์นเข้ามาไกล่เกลี่ยด้วยดีตามที่เธอวิ่งเต้นช่วยเหลือเป็นการส่วนตัว” ทำให้นึกย้อนไปถึงบางฉากบางตอนใน The King and I ที่แอนนาต่อปากต่อคำกับ “นายจ้าง” ของเธอ แม้เนื้อหาสาระอาจจะไม่ยึดข้อเท็จจริงเนื่องเพราะเป็นเพียงบทภาพยนตร์ แต่บรรยากาศและความรู้สึก คงเข้าใกล้ความจริงไปได้มากทีเดียว เมื่อพิจารณาจากหลักฐานพระราชหัตถเลขาที่ปรากฏนี้

But this “nosiness” is well documented in the royal missives of King Mongkut, who employed her to carry out important missions for the country to the extent that was inappropriate for women in that era. The people that Anna had to be involved with in accordance with her assignments, in particular, were all powerful and could enormously influence Siam’s course of affairs, be it British Consul Thomas George Knox, French Consul Gabriel Aubaret, Chao Phraya Srisuriyawong (Chuang Bunnag), Dr. Bradley — the journalist who suspiciously often received secret news, and His Majesty’s old friend Sir John Bowring, who Anna once lobbied [King Mongkut] to appoint as envoy to negotiate with Napoleon III, but His Majesty opposed that on the ground that it was Siam’s own affair, [which] should not be entrusted with a foreign farang and that Bowring was too old.

In [sic] the copies of royal missives no. 90 and 96, here published, have clearly revealed Anna’s role once again as the court messenger and negotiator, which was no less important than today’s Government House.

A passage in no. 90 that “Chaokhun [His Excellency] was very thankful to you for having helped with the Mister Knox affair,” or [and] a passage in no. 96 that “Sir John came in to mediate successfully following your personal appeal,” recall scenes in The King and I in which Anna quarreled with her “employer”. Although the content may not be according to the facts as [it] is only a film script, but the atmosphere and feeling very probably approaches the reality when considering the evidences [in] the royal missives that appear here.

[Translated by yours truly. Links added. The quoted passages should be treated with caution as they were first translated from English to Thai by the author before I translated it back to English.]

What a hoot it is to see the Film Board’s moral and intellectual high ground turns into a pit. One may try to excuse the self-righteous censors on the ground that the letters were discovered afterwards. That in itself raises a question about the Thai “academics”, locally-bred and foreign-born, who had let the letters collect dust in the National Archive while they were intent on dismissing and defaming Anna. More importantly, it points to the fundamental problem of censorship. Nobody has a monopoly on the truth, least of all the Film Board sickos whose job is mostly to put Vaseline on naked bodies on celluloid.

Besides, who in the civilized world can defend this screed:

3.6 Attempting to suggest to the innocent that the teaching of Anna Leonowens was a factor that enable His Majesty King Chulalongkorn to preserve the independence of his country, abolish slavery and introduce raligious [sic] freedom and reform the justice system. In real life, His Majesty King Chulalongkorn was well known for his honesty and integrity. In the event that Anna Leonowens was actually or even partly responsible for his successful initiatives or conduct, he would certainly has [sic] given her the credit in the same way that he honourad [sic] Gustav Rolin Jaqueman the General Adviser who ably assisted him throughout the 1893 conflict with France. It is suspected that the inclusion of such suggestion is motivated by the jealousy of certain western races that could not tolerate the success of an oriental nation which managed to preserve its independence and introducing [sic] far reaching reforms. Thus, it [sic] must attribute part of such success to Anna Lenowens [sic] whom they thoughtbelong [sic] to the superior race but who was in fact an individual with doubtful origin and could even be half Indian.

No, I’m not making that up. It’s outrageous that my tax money should provide salaries for these brazen racists. I’m not one to throw out the R-word casually, mind you, but to accuse whole “races” of conspiratorial racism and smear campaigns… well the irony is just too rich for me. And this document, mind you, is prepared in order to be read and parroted by diplomats!

Besides being hateful, the rant is at least partly false. King Mongkut’s correspondence with Anna reveals that slavery was indeed her signature issue that made a lasting impression on him and likely also his son, future King Chulalongkorn. In his intriguing letter no. 108, which was translated and published in full at the end of this Art & Culture article, His Majesty discussed the fate two female slaves — Maa Cheng and Maa Dang — whose manumission Anna ardently requested. Even more fascinating is his postscript — about four times the size of the content proper — which he began by recalling that Anna said “slavery shall be a great blot on the Siamese nation” (original wording, not retranslated). He then felt compelled to make a lengthy defense of Siam’s status quo (replete with tu quoque references to the ongoing American Civil War and, this being Marx’s time, the harsh labor conditions in London, Manchester and Glasgow). According the Thai translation, he expressed confidence that Anna would be open-minded enough to accept his arguments because she was “not ignorant of the world’s political affairs like other women” and mentioned Prince Chulalongkorn as “your beloved student” in his conclusion favoring the go-slow approach to abolition.

Now if our racist censors really cared about the truth and accurate history, they’d be censoring and censuring their own foul mouths right about now. (And how about learning some English, also? You know, to honor memory of the good Mrs. Leonowens.) But of course, they don’t really care. They probably don’t even know about the eight letters.

We, however, do care and do know. So if you have any time on your hand, why not edit the Wikipedia entry for Anna Leonowens so that the world knows about the recent discovery and rectifies the narrative that’s long been dominated by such “debunkers” as this.

Before doing that, you may want to first garner information by reading following stories (with a grain of salt, of course, this being after all a Thai magazine written by unstable Thai journalists and academics):

Have fun, my friend. Nothing’s more gratifying to debunk than a false debunking.

PS Lest anyone gets things mixed up (not you, gentle reader, by the passer-by who may be of the I-came-I-saw-I know-every-friggin-thing predisposition), I should make clear that the whole episode concerning Anna and the King — the rejection of the filming request, the prohibition of the screening, and the issuance of the “guidance” — took place under the leadership of Prime Minister Chuan Leekpai of the Democrat Party. Articles about the eight letters started to appear three years into the first term of his successor, Prime Minister Thaksin. I voted for Thaksin’s TRT Party both in 2001 and earlier this year. Now I’d like to see the usual suspects try to stereotype me as an easily-duped right-wing populist-nationalist Thaksin supporter bent on censorship and suppressing dissent.

Update See my definitive post: “Populism and nationalism in Thailand”.

17:13 ▪ miscellanea, politics

« Sanitsuda and me | Main | Two requests »

1
Intelmalayu 4.10.05

That movie cut my gut and CHow yun Fat was anal