อนุทิน: politics:

ผลการเลือกตั้ง 2549 | 5.04.06  [12]

สรุปผลการเลือกตั้งจากกระทรวงมหาดไทย ตามรายงานของ มติชน (cache):

ผลการเลือกตั้ง ส.ส. ระบบบัญชีรายชื่อ ปี 2549

	ไทยรักไทย	%	“โนโหวต”	%	บัตรเสีย	%	ผู้ใช้สิทธิ
ภาคกลาง	3,770,134	51%	2,152,382	29%	325,137	4%	7,413,212
ภาคเหนือ	3,562,880	62%	1,305,637	23%	421,775	7%	5,739,720
ภาคอีสาน	7,048,692	75%	1,236,916	13%	544,896	6%	9,338,385
ภาคใต้	611,181	17%	2,434,487	67%	422,638	12%	3,653,210
กทม.	1,253,481	48%	1,269,722	48%	50,818	2%	2,620,979
ทั่วประเทศ	16,246,368	56%	8,399,144	29%	1,765,264	6%	28,765,506

ผลการเลือกตั้ง ส.ส. ระบบแบ่งเขต ปี 2549

	ไทยรักไทย	%	“โนโหวต”	%	บัตรเสีย	%	ผู้ใช้สิทธิ
ภาคกลาง	3,649,474	49%	2,648,921	36%	804,137	11%	7,413,212
ภาคเหนือ	3,320,946	58%	1,472,911	26%	930,704	16%	5,739,720
ภาคอีสาน	6,581,034	70%	1,455,152	16%	1,184,791	13%	9,338,385
ภาคใต้	645,751	18%	2,314,256	63%	476,081	13%	3,653,210
กทม.	1,190,018	45%	1,315,990	50%	99,826	4%	2,620,979
ทั่วประเทศ	15,387,223	53%	9,207,230	32%	3,495,539	12%	28,765,506

คะแนนหายไปไหน ?

เมื่อเห็นว่าตัวเองแพ้ เหล่าพันธมิตรมหิงสาก็ชวนตีทันที. คนจำนวนหนึ่งที่บวกเลขเป็นและสอบผ่านชั้นป. 2 มาได้ (ซึ่งสำหรับคนในพันธมิตรฯ ต้องถือว่าปราดเปรื่อง) แสดงภูมิของตนโดยถามว่าทำไมคะแนนที่พรรคไทยรักไทยได้รับบวกกับ “โนโหวต” บวกกับบัตรเสียจึงไม่เท่ากับจำนวนผู้ออกเสียงออกเสียงเลือกตั้ง:

ความคิดเห็นที่ : 6 โดยคุณ : ชัย

♣ ตัวเลขแสนสับสน แบบบัญชีรายชื่อ 16.2 ล้าน + 8.3 ล้าน + 1.7 ล้าน = 26.2 ล้าน คะแนนหายไปไหนตั้งเกือบ 2.4 ล้าน จากที่มาใช้สิทธิ์ 28.7 ล้าน

แบบแบ่งเขต 15.3 ล้าน + 9.2 ล้าน + 3.4 ล้าน = 27.9 ล้าน คะแนนหายไปประมาณ 6.7 แสน จากที่มาใช้สิทธิ์

อย่าคิดว่า ปชช. โง่ เหมือนตัวเองเลย จะยกเมฆตัวเลขก็ให้มันแนบเนียนหน่อย

ความคิดเห็นที่ : 46 โดยคุณ : คนเสียภาษี

♣ มีผู้ไม่ไปใช้สิทธิ์ถึง 36.28% เชียวหรือนี่ เอแต่มันมีอะไรแปลกๆ หรือเปล่าเหมือนคะแนนมันหายนะ

-บัญชีรายชื่อ ทรท 16,246,368 + No vote 8,399,144 +|1,735,264 = 26,380,776 - 28,765,506 = -2,384,730

-แบบแบ่งเขต ทรท 15,387,223 + No vote 9,207,230 +|3,495,239 = 28,089,692 - 28,765,506 = -675,814

ส่วนต่างที่หายไปนี่หมายความว่าไงเอ่ย หรือเขาไม่รวมพรรคอื่นที่ได้คะแนน หรือเขาเหมามามั่วๆๆๆ

สงสัยต้องร้องเพลง มั่ว มั่ว นิ่ม มั่ว นิ่ม ให้รู้กันไปเลยประเทศไทย

ร้องไปคนเดียวเถอะคุณ. ถ้า “มั่ว มั่ว” ร้องลำบากจะเปลี่ยนเป็น “มอ มอ” ก็ย่อมได้.

นอกจากพรรคไทยรักไทยแล้ว ยังมี พรรคการเมืองที่อาสาสมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (pdf) อีก 7 พรรค และแบบ ส.ส. เขตอีก 17 พรรค. ใจคอจะไม่ให้พรรคเหล่านี้ได้คะแนนเสียงบ้างเชียวหรือ? ถ้าคนที่ออกมาเลือกตั้งเมื่อวันอาทิตย์มีแต่คนที่เลือกพรรคไทยรักไทยหรือไม่ก็ “โนโหวต” หรือไม่ก็ทำบัตรเสียเท่านั้นแล้วละก็ คนอย่างคุณ ชิต ปุริโสดม พรรคคนขอปลดหนี้ เขาจะเอา 3,033 คะแนนมาจากไหนไม่ทราบ? ที่มีเสียง “หาย” ไปน่ะถูกต้องแล้ว. ถ้ามันไม่หายสิ จะ ซ.ต.พ. ได้เลยว่าไม่ชอบมาพากล.

เจอที่ “พรรคเล็กพรรคน้อย”

แต่แล้วคนเลือกพรรคเล็กพรรคน้อยมากเป็นแสนเป็นล้านเชียวหรือ? ลองมาดูกันชัดๆ ดีกว่าว่าคะแนนเสียงที่อัจฉริยะทั้งสองท่านบอกว่า “หาย” นั้นมันหายที่ใดบ้าง

“คะแนนหาย” ในระบบบัญชีรายชื่อ

	“หาย”	%
ภาคกลาง	1,165,559	16%
ภาคเหนือ	449,428	8%
ภาคอีสาน	507,881	5%
ภาคใต้	184,904	5%
กทม.	46,958	2%
ทั่วประเทศ	2,354,730	8%

“คะแนนหาย” ในระบบแบ่งเขต

	“หาย”	%
ภาคกลาง	310,680	4%
ภาคเหนือ	15,159	0%
ภาคอีสาน	117,408	1%
ภาคใต้	217,122	6%
กทม.	15,145	1%
ทั่วประเทศ	675,514	2%

จะเห็นได้ว่าภูมิภาคที่มี “บัตรหาย” น้อยที่สุดคือกรุงเทพมหานคร ซึ่งก็สมเหตุสมผลอยู่เพราะคนกรุงเทพส่วนใหญ่แทบทั้งหมดคงจะคิดว่าการเลือก “พรรคเล็กพรรคน้อย” (ซึ่งถึงเล็กแค่ไหนก็ยังส่งผู้สมัครลงมากกว่า “พรรคใหญ่” 3 พรรครวมกัน) เป็นการเสียเวลาเปล่า. นั่นเป็นสิทธิของพวกเขา แต่จะเหมาให้คนทั้งประเทศคิดเหมือนคนกรุงเทพย่อมเป็นไปไม่ได้. กรุงเทพแม้จะมีข้อดีหลายๆ อย่าง แต่ก็มีข้อเสียหลายอย่างเช่นกัน อย่างหนึ่งก็คือคนโง่ๆ ที่ชอบแสดงความโง่ของตัวเองบนเว็บไซต์ต่างๆ อยู่กันหนาแน่นเป็นพิเศษในกรุงเทพฯ.

และกระทั่งในกรุงเทพฯ เมืองศิวิลัยแห่งนี้ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะ มี 1-2% ที่เลือก “พรรคเล็กพรรคน้อย”. อย่างน้อยที่สุด ผู้สมัครเหล่านี้เค้าก็มีญาติพี่น้องและผองเพื่อนเหมือนกัน ถ้าพวกเขาไปออกเลือกคนของเขาแล้วคะแนนไม่ขึ้นมา นั่นสิจะเป็น “เสียงหาย” อย่างแท้จริง. แล้วทำไมคนทั่วไปถึงจะไปเห็นแผ่นป้ายหาเสียงหรือ การแถลงนโยบายในโทรทัศน์ (pdf) หรือตัวจริงของผู้สมัครพรรคเล็กเหล่านี้แล้วเกิดถูกใจขึ้นมาไม่ได้ ? พรรคประชากรไทยมีป้ายอยู่ทั่วกรุงเทพเหมือนกัน, ถ้าคะแนนแค่หลักหมื่นยังไม่ได้ก็จะใจดำกันไปหน่อยล่ะ.

โปรดสังเกตด้วยว่าถ้าคะแนนที่ “หาย” ไปให้กับ “พรรคเล็ก” ในระบบบัญชีรายชื่อมีสูงกว่าในการเลือกตั้งระบบเขตมาก กล่าวคือคิดเป็นมากกว่า 3 เท่า. คำอธิบายที่ง่ายที่สุดที่จะใช้อธิบายปรากฏการณ์นี้ก็คือ “พรรคเล็ก” แต่ละพรรคลงแข่งขันชิง ส.ส. เขต ในเพียงไม่กี่เขต ในขณะที่มี 7 พรรคเล็กเป็นผู้แข็งขันปาร์ตี้ลิสต์ของทั้งประเทศ. ดังนั้น ผู้ใช้สิทธิจึงสามารถเลือก 7 พรรคนั้นได้เสมอในแข่งขันระบบบัญชีรายชื่อ ในขณะที่ในระบบแบ่งเขตบางเขตมีพรรคไทยรักไทยลงสมัครอยู่พรรคเดียวเท่านั้น (ถ้าไปเลือกพรรคอื่น ก็จะกลายเป็นบัตรเสียไป). นอกจากคำอธิบายง่ายๆ นี้แล้วยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ซับซ้อนกว่าเล็กน้อย ซึ่งผมจะพูดถึงในตอนหลัง. แต่สำหรับตอนนี้ เราน่าจะยอมรับได้แล้วว่าถ้าผลคะแนนนี้เป็นของที่แต่งขึ้นมา ก็เป็นการแต่งที่สมจริงมากพอควรทีเดียว ไม่ใช่เก๊แบบโต้งๆ อย่างที่คนโง่แบบโต้งๆ กล่าวหา.

ยังไงก็ไม่ถึง 2 ล้าน ?

ทีนี้ถ้าใครกำลังคิดจะยืนยันหัวชนฝาว่า 17 พรรคเล็กถึงจะแข่งทั่วประเทศยังไงก็ไม่มีทางได้คะแนนปาร์ตี้ลิสต์รวมกันถึง 2,354,730 เสียง, ผมขอให้ย้อนกลับไปดู ผลการเลือกตั้งคราวที่แล้ว เสียก่อน

ผลการเลือกตั้งส.ส. แบบบัญชีรายชื่อปี 2548

พรรค	คะแนนเสียง	ส.ส.
ไทยรักไทย	18,993,073	67
ประชาธิปัตย์	7,210,742	26
ชาติไทย	2,061,559	7
รวม	28,265,374	100

การเลือกตั้งครั้งนั้นมีผู้ลงคะแนนประมาณ 32,289,460 คน ซึ่งผมคำนวณจากการออกมาใช้สิทธิ 72% จากผู้มีสิทธิเลือกตั้งทั้งหมด 44,846,472 คน. คะแนนเสียง 4,024,086 หรือ 12% นั้นหายไปไหนไม่ทราบ? ก็ “หาย” ไปให้กับพรรคมหาชน (พรรคเล็กแต่ใจใหญ่), พรรคเล็กอื่นๆ, และก็บัตรเสีย. ผมยังหาคะแนนของพรรคมหาชนไม่เจอ แต่ในเมื่อพรรคถูกตัดออกจากการคำนวณปาร์ตี้ลิสต์ นั่นก็ย่อมแปลว่าตัวเลขจะต้องต่ำกว่า 5% ของคะแนนเสียงทั้งหมดหลังตัดบัตรเสียออก. ถ้าเราจะยกประโยชน์ให้พรรคมหาชนแบบสุดๆ แล้วสมมุติให้เขาได้เสียง 4.99% (ปัดเป็น 5%) แล้วเอาไปคูณกับจำนวนผู้มาใช้สิทธิ ก่อนตัดบัตรเสียออก คะแนนเสียงมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ของพรรคมหาชนยังเป็นแค่ 1,614,473 (32,289,460 × 0.05) ซึ่งก็แปลว่ายังเหลือ “คะแนนหาย” ไปกับพรรคเล็กและบัตรเสียอยู่ถึง 2,409,613 เสียง (ขอย้ำว่าตัวเลขจริงจะต้องสูงกว่านี้ เพราะเราประมาณคะแนนให้มหาชนสูงเกินไป.)

ผมไม่ทราบว่าบัตรเสียในปี 2548 มีเท่าไรแน่ แต่เข้าใจว่าคงจะต้องน้อยกว่าครั้งนี้พอสมควรทีเดียว (พวกที่พยายามบอกว่าบัตรเสียในครั้งนี้เป็นการแสดงการต่อต้านคุณทักษิณไม่มีสิทธิเถียงข้อนี้). ดังนั้น ไม่ว่ายังไงคะแนนเสียง รวม ของพรรคเล็กในคราวที่แล้วยังไงก็ต้องอยู่ในหลักล้าน. ในเมื่อคราวนี้พรรคเล็กยิ่งมีภาษีดีขึ้นเพราะเหลือพรรคใหญ่อยู่เพียงพรรคเดียวทำให้ถูกดึงความสนใจไปน้อยลง ทำไมตัวเลขจะขึ้นถึง 2,354,730 ไม่ได้ฮึ?

ไหนว่า “ฮั้ว” ไง ?

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเลือกตั้งครั้งนี้มีเงื่อนไขพิเศษอีก. ยังจำได้ไหมว่าเมื่อข่าวออกมาว่าผู้สมัครปาร์ตี้ลิสต์คนหนึ่งของพรรคไทยรักไทยลาออกไปบวชและหมดคุณสมบัติ เสียงลือเสียงเล่าอ้างก็ดังขึ้นทันทีว่าอาจจะมีการ “ฮั้ว” การเลือกตั้งเพื่อให้พรรคประชากรไทยได้คะแนนปาร์ตี้ลิสต์ถึง 5% จะได้มี ส.ส. ครบองค์ประชุมและเปิดสภาเลือกนายกรัฐมนตรีได้. คนที่เชื่อข่าวลือนั่นในเวลานั้น (ซึ่งสองหน่อข้างบนนั่นย่อมจะเชื่อ) ไม่น่ามาทำทีเหมือนกับพรรคเล็กไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลกในเวลานี้ โดยถึงกับบอกว่าคะแนนเลือกพรรคเล็กคือ “เสียงหาย”. แต่ก็อีก ความล้มละลายทางปัญญาแบบดังกล่าวย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเหล่า “ชนชั้นกลางผู้มีการศึกษา” ทั้งหลายที่เชื่อเข้าไปได้ว่า รัฐบาลทักษิณฝักใฝ่ทั้งทุนนิยมและคอมมิวนิสต์. สมองของคนเหล่านี้สำลักความโง่ของตัวมันเองตายไปนานแล้ว แต่ปากยังไม่ยอมหยุดพูด.

กลับมาถึงเรื่อง “ฮั้ว”, ผมเองไม่ทราบหรอกว่ามีการร่วมมือกันเป็นระบบหรือไม่, แต่คนที่สนับสนุนพรรคไทยรักไทยย่อมมีสิทธิที่จะคิดหาทางออกให้สภาเปิดได้. และถ้าผมเป็นหัวหน้าพรรคเล็ก ผมย่อมจะเอาจุดนี้ไปเป็นจุดขายเลย, ซึ่งก็น่าจะขายดีพอสมควร. เฉพาะในภาคกลาง, เหนือ, และอีสาน 3 ภาคนั้นคะแนนปาร์ตี้ลิสต์ของพรรคเล็กก็ปาเข้าไป 2,122,868 เสียงแล้ว. ผู้ที่จ้องจะด่าเรื่อง “ฮั้ว” จงรู้ไว้ด้วยว่าถ้านี่เป็นการการลงคะแนนทางยุทธวิธีให้เพื่อช่วยพรรคไทยรักไทยแล้ว นั่นย่อมแปลว่าคะแนนนิยมที่แท้จริงของพรรคไทยรักไทยยิ่งสูงไปกว่าที่เห็นอยู่อีก. ผมไม่ขัดข้องใดๆ ทั้งสิ้นหากใครจะสรุปเช่นนั้น.

ทว่า ถ้าใครคิดว่า ส.ส. เขตของพรรคไทยรักไทย “ฮั้ว” โดยให้ผู้สนับสนุนลงคะแนนเขตให้ตัวแต่ลงคะแนนบัญชีรายชื่อให้กับพรรคเล็ก, ผมต้องขอบอกว่าผิดถนัด เพราะพรรคไทยรักไทยได้คะแนนปาร์ตี้ลิสต์ของ มากกว่า ส.ส.เขต ในทุกภูมิภาคยกเว้นภาคใต้. คะแนนปาร์ตี้ลิสต์ที่พรรคเล็กได้เพิ่มขึ้นจากระบบเขตดูเหมือนจะเป็นคะแนนที่มาจาก บัตรเสีย ที่ลดลงมากกว่า.

บัตรเสีย (และโนโหวต) ไม่จำเป็นต้องเกลียดทักษิณ

หากจะให้การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการแสดงประชามติต่อนายกรัฐมนตรี ทักษิณ ชินวัตร เราย่อมจำเป็นต้องดูที่คะแนนปาร์ตี้ลิสต์. แต่ขณะนี้ในสื่อมวลชนหลายเจ้าพยายามบิดเบือนเอาผลของเขตมาใช้ โดยบอกว่า ทรท. “แพ้” ในกี่เขตกี่เขต (แพ้ใครไม่ทราบ? เราไม่มีพรรคการเมืองชื่อ “โน โหวต” และถ้ามีมันจะแตกคอกันเสียจนทำให้วังบัวบานกับวังน้ำเย็นดูชื่นมื่นไปเลย). ในทุกภาคยกเว้นภาคใต้ บัตรเสียและโนโหวตในระบบแบ่งเขต ลดลง ในระบบบัญชีรายชื่อและไปเติมคะแนนให้กับพรรคเล็กและทรท. (ทักษิณ) แทน. ที่บัตรเสียลดไปเติมให้พรรคเล็กนั้นเป็นเรื่องธรรมดา เพราะการเลือกพรรคเล็กพรรคเดียวกันในบัตรเลือกตั้งทั้งสองใบมีโอกาสสูงที่จะยังผลให้บัตรหนึ่งเป็นบัตรเสีย (เนื่องจากพรรคเล็กดังกล่าวไม่ได้ส่ง ส.ส. ในเขตนั้น) และบัตรหนึ่งเป็นบัตรดี. ส่วนการลดลงของ “โน โหวต” ในปาร์ตี้ลิสต์ที่ส่วนหนึ่งไปเติมให้กับไทยรักไทยนั้นน่าสนใจกว่าเพราะแสดงว่าบางคนแม้ไม่ต้องการเลือกผู้สมัครของไทยรักไทยก็ยังต้องการให้คุณทักษิณเป็นนายกรัฐมนตรีอยู่ดี. และนี้ก็เป็นอีกปรากฏการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นในทุกภาคยกเว้นภาคใต้.

หากเราจะตั้งสมการเพื่อเปรียบเทียบระหว่างรูปแบบการลงคะแนนในระบบเขตกับในระบบบัญชีรายชื่อแล้ว มันจะออกมาในรูปนี้สำหรับ 4 ภูมิภาค (รวมกรุงเทพฯ):

ทรท. เพิ่ม + พรรคเล็กเพิ่ม = (โนโหวตลด) + (บัตรเสียลด)

(สมการอาจไม่ลงตัวพอดีเนื่องจากการปัดเศษ.)

ภาคกลาง

1.6% + 11.5% = (6.7%) + (6.5%)

พรรคเล็กเพิ่มขึ้นสูงสุด: 11.5% และโนโหวตตกมากที่สุด: 6.7% ในภาคนี้.

ภาคเหนือ

4.2% + 7.6% = (2.9%) + (8.9%)

บัตรเสียตกลงมากที่สุดที่นี่: 8.9%

ภาคอีสาน

5.0% + 4.2% = (2.3%) + (6.9%)

คะแนนไทยรักไทยสูงสุดที่นี่: 75.5% และโนโหวตต่ำสุดที่: 13.2%

กทม.

2.4% + 1.2% = (1.8%) + (1.9%)

ความแตกต่างระหว่างไทยรักไทยและโนโหวตเล็กน้อยที่สุดที่นี่: 0.6%

ภาคใต้

ภาคนี้เป็นภาคกลับตาลปัตรกับภาคอื่นแทบจะโดยสิ้นเชิง กล่าวคือคะแนนปารตี้ลิสต์เมื่อเปรียบเทียบกับแบบแบ่งเขตลดลงในทุกด้านยกเว้นโนโหวต. ดังนั้นสมการของเราจึงกลายเป็นแบบนี้

(ทรท. ลด) + (พรรคเล็กลด) + (บัตรเสียลด) = โนโหวตเพิ่ม

(0.9%) + (0.9%) + (1.5) = 3.3

แต่นี้ก็ยังมีเหตุผลอยู่ดีเพราะมันคู่ขนานกับภาคอื่นๆ เพียงแต่ในทางตรงกันข้าม. กล่าวคือในระดับท้องถิ่น (ระบบแบ่งเขต) ก็มีแฟนประชาธิปัตย์บางคนที่แตกแถวไปเลือกพรรคอื่นหรือกระทั่งไทยรักไทย แบบเดียวกับที่ในระดับท้องถิ่นภาคอื่นก็มีแฟนไทยรักไทยแตกแถวไปเลือกพรรคอื่นหรือไม่เลือกเลย แต่เมื่อถึงเวลาเลือกระดับชาติ (ปาร์ตี้ลิสต์) ผู้ใช้สิทธิ์ทั้งสองจำพวกก็แสดงความภักดีต่อพรรคที่ตัวเองชอบตามเดิม.

ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าทรท. ได้คะแนนต่ำสุดที่นี่: 16.7% ในขณะที่โนโหวตสูงสุดที่นี่: 66.6%

สรุป

พรรคไทยรักไทยก็ยังชนะการเลือกตั้งนี้การเลือกตั้งนี้อย่างท่วมท้น

ไม่ว่าจะดูจากคะแนนเสียงรวมที่ได้รับที่ปารตี้ลิสต์ (56%) หรือเขต (53%) พรรคไทยรักไทยชนะการเลือกตั้งครั้งนี้อย่างท่วมท้น. สัดส่วนนั้นมีแต่จะสูงขึ้นหากตัดบัตรเสีย (อย่างที่ปกติในสากลโลกต้องตัด) และพรรคเล็กออก (อันนี้ทำเพื่อเปรียบเทียบเฉยๆ).

ระบบบัญชีรายชื่อ

	ไทยรักไทย	โนโหวต	พรรคเล็ก	บัตรเสีย
ผู้มาใช้สิทธิ	56.5%	29.2%	8.2%	6.1%
บัตรเลือกตั้งที่สมบูรณ์	60.2%	31.1%	8.7%	-
ทรท vs. 3 พรรค	65.9%	34.1%	-	-

ระบบแบ่งเขต

	ไทยรักไทย	โนโหวต	พรรคเล็ก	บัตรเสีย
ผู้มาใช้สิทธิ	53.5%	32.0%	12.2%	2.3%
บัตรเลือกตั้งที่สมบูรณ์	54.8%	32.8%	12.4%	-
ทรท vs. 3 พรรค	62.6%	37.4%	-	-

อย่างที่ได้แสดงให้เห็นแล้ว การวิเคราะห์คะแนนเสียงโดยภาพรวมอย่างคร่าวๆ (แต่ก็ละเอียดกว่า 2 อัจฉริยะแห่งพันธมิตรมหิงสาเยอะ) ไม่พบจุดใดชวนให้กังขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็น “คะแนนที่หายไป”.

นี้เป็นเพียงอีกตัวอย่างหนึ่งที่คนที่จริงจังต้องใช้เวลาและทรัพยากรมากไปกับการตอบโต้ข้อกล่าวหาชุ่ยๆ และเลื่อนลอยของคนปากพล่อยและสมองตาย. ถ้าเอาคนแบบนี้แบบนี้สัก 2-3 หมื่นไปยืนตากแดดจนของขึ้น, เอาคนอย่างคุณ สนธิ ลิ้มทองกุล และคุณ เอกยุทธ อัญชัณบุตร และ นักพากย์ประชาชน ทั้งหลายมาเป็นหัวขบวน. ยิ่งมีกองเสริมกำลังหนุนอย่าง พรรคประชาธิปัตย์, วีรบุรุษประชาธิปไตย เสนาะ เทียนทอง, ลูกหนี้ดีเด่น ประชัย เลี่ยวไพรัตน์ และ สื่อมวลชนไทย ก็ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าทำไมเราถึงได้เห็นการโจมตีแบบ ไร้ จริยธรรม, ไร้เหตุผล, และ ไร้ยางอาย แบบที่เราได้เห็นอยู่ตอนนี้. ผมได้พยายามใช้ความจริงและเหตุผลตอบโต้กับสิ่งเหล่านี้เท่าที่จะทำได้, แต่ก็เหมือนกับพยายามแกว่งสารส้มในคลองแสนแสบ. แรงน่ะมีอยู่หรอก. สารส้มก็มี. แต่ไม่มีเวลา.

แต่เอาเถอะ ว่าคนอื่นมาเยอะแล้ว ผมเองก็ต้องยอมรับว่า เขียนโพสต์ที่แล้ว โดยมองโลกในแง่ร้ายเลยเถิดไปมาก. กระทั่งคุณทักษิณเองก็เหมือนกัน. แม้ตอนให้สัมภาษณ์เมื่อวันจันทร์จะร่าเริงกว่าผมเยอะ แต่ก็ยังไม่วายถล่มตัวเกินไปที่บอกว่า “โนโหวต” ได้ 10 ล้านเสียง. จริงๆ แล้วผู้ไม่ประสงค์จะเลือกใครในการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อมีแค่ 8,399,144 เสียง ต้องบวกบัตรเสียอีก 1,765,264 จึงจะได้ประมาณ 10 ล้าน. เราต้องยอมรับความจริงครับท่าน. เราต้องยอมรับความจริงว่าฝ่ายเราชนะการเลือกตั้งมาอย่างท่วมท้นเหลือเกิน แบบเดียวกับที่ต้องยอมรับว่าถึงท่วมท้นแค่ไหนคะแนนเสียงของเราก็ไม่มีความหมายสำหรับคนที่กำลังต่อสู้เพื่อ “ประชาธิปไตย™”.

ฉะนั้น ขวิดข้างฝาต่อไปเถอะ พวกท่าน. ท่านชนะแล้ว. ท่านคือตัวแทนที่แท้จริงของประชาชน. ประชาชนไม่เลือกเหมือนท่านก็เป็นเพียงเพราะท่านถูกโกง ทำให้เสียงของท่านหายไป 2 ล้านกว่าเสียง ดังที่สองสหายอัจฉริยะท่านได้สังเกตไว้อย่างแหลมคมอย่างยิ่ง. และถึงอย่างไรความชอบธรรมมันก็ไม่ได้วัดกันที่คะแนนเสียงอยู่แล้ว แต่ขึ้นอยู่ที่ตัวท่านเพียงเท่านั้น.

เอ้า ฮุยเลฮุย.

08:42 ▪ ติ ชม ผสมโรง [12] ▪

ชัยอนันท์ สมุทวณิช | 27.03.06  [3]

ผมเพิ่งได้อ่านบทความเรื่อง “ตัวตนที่แท้จริงของ ชัยอนันท์ สมุทวณิช” (มี ก๊อปปี้อยู่บนเว็บ ภายใต้อีกชื่อหนึ่ง) ซึ่งพูดถึงความสัมพันธ์แน่นแฟ้นของเขากับคุณ สนธิ ลิ้มทองกุล. อ่านแล้วรู้สึกเฉยๆ เนื่องจากผมเข้าใจว่าคุณชัยอนันต์สนิทสนมกับคุณสนธิมาตั้งนานนมแล้ว รวมถึงตอนที่คุณชัยอนันต์เป็นที่รู้จักกันในนาม “ยาสามัญประจำบ้าน” ของรัฐบาลทักษิณด้วย. ถ้าความสัมพันธ์ดังกล่าวทำให้คุณชัยอนันต์ไม่น่าเชื่อถือตอนนี้ ตอนนั้นก็ต้องไม่น่าเชื่อถือด้วย. ทำไมสมัยนั้นไม่ยักมีใครวิจารณ์ล่ะ?

เอ… หรือว่ามี?

ก็มีอยู่ตรงนี้คนหนึ่งล่ะ. เมื่อสามปีครึ่งที่แล้ว ผมเรียกคุณชัยอนันต์ว่า “idiot” (“ไอ้หน้าโง่”) ที่พูดว่าระบบซีอีโอเป็น “ภูมิปัญญาของคนไทย ตั้งแต่อเมริกายังไม่ตั้งชาติด้วยซ้ำ คือเกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยรัชกาลที่ 5”. หลังจากนั้นผมก็ชำแหละงี่เง่าของคำพูดนั้นในบทความเรื่อง “ประวัติศาสตร์จะไม่ซ้ำ” โดยไม่ใส่ใจว่าคุณชัยอนันต์พูดไปเพื่อปกป้องนโยบายของคุณทักษิณ ซึ่งผมก็สนับสนุนอยู่ในตอนนั้น (แม้จะไม่เท่าตอนนี้). สำหรับผมแล้ว เมื่ออดีตศาสตราจารย์รัฐศาสตร์จุฬา (อดีตคณบดี?) และอดีตประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างรัฐธรรมนูญ (ฉบับที่กำลังจะถูกฉีกทิ้ง) สามารถปล่อยไก่ตัวเท่าควายบนหัวข่าวหน้าหนึ่งของ “หนังสือพิมพ์คุณภาพ (ต่ำ) เพื่อคุณภาพ (ย่ำแย่) ของประเทศ” โดยไม่มีใครทักท้วง นั่นย่อมสะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวทางปัญญาของสังคมไทยได้อย่างชัดเจนที่สุด.

ความล้มเหลวนี้เป็นศัตรูของอารยชนทุกหมู่ทุกเหล่า แต่มันเป็นทาสรับใช้ที่ดีที่สุดของคนอย่าง คุณสนธิ ซึ่งผมภูมิใจที่จะบอกว่าเห็นธาตุแท้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอบนโทรทัศน์สมัยที่เขายังเชียร์คุณทักษิณเป็นคุ้งเป็นแควอยู่แล้ว.

ดังนั้น ถ้าคุณต้องการโต้ตอบคุณชัยอนันต์ สมุธวณิชหรือศาสดาจอมปลอมคนใดก็ตามแต่ อย่ามัวไปขุดค้น เบื้องหลัง ที่ยากจะพิสูจน์อยู่เลย ตอบโต้ ความซื่อบื้อสุดจะบรรยาย ของพวกเขาที่โทนโท่อยู่ เบื้องหน้า ดีกว่า. นอกจากจะง่ายกว่าแล้ว ยังเป็นการตัดขุมกำลังของกองกำลัง มหิงสา อย่างยั่งยืนอีกด้วย.

16:04 ▪ ติ ชม ผสมโรง [3] ▪

อาจารย์ธรรมศาสตร์หนุนทุนนิยมและเข้าข้างทักษิณ | 23.03.06  [8]

คุณอ่านถูกแล้ว และนี่ก็ไม่ใช่วันเมษาหน้าแตก (April’s Fool) ด้วย.

บทสัมภาษณ์ของ ประชาไท กับคุณ พิชิต ลิขิตกิจสมบูรณ์ นี้อายุเกือบ 2 สัปดาห์แล้ว และผมก็ไม่เห็นด้วยกับทุกอย่างที่เขาพูด แต่มันคงอีกนานกว่าจะมีอาจารย์ไทยคนใดเซอร์ไพรสผม (ในทางที่ดี) ได้เท่านี้:

อาจารย์เคยเขียนในบทความในที่ต่างๆ ว่า แท้ที่จริงแล้วความขัดแย้งทางการเมืองที่เกิดขึ้นเวลานี้ คือจุดเปลี่ยนที่สังคมไทยต้องเลือกว่าจะก้าวไปสู่ทุนนิยมที่พัฒนาแล้ว หรือทุนนิยมล้าหลัง

ใช่ การต่อสู้ทางการเมืองที่เป็นอยู่ เป็นการต่อสู้ของ 2 ค่ายว่า แนวทางการพัฒนาสังคมจะเป็นไปตามโลกาภิวัตน์หรือไม่ อนาคตเราจะเป็นยังไง นี่คือเบื้องหลังที่สู้กัน แต่ข้างหน้าก็ชูธง ขายชาติๆ ชูธงเรื่องไม่โปร่งใส่ คอร์รัปชั่น จริยธรรม อะไรต่างๆ แต่ทีเป็นเบื้องหลังจริงๆ ก็คือ จะเอาโลกาภิวัตน์หรือไม่

มองในแง่ดีกระบวนการภาคประชาชนที่เคลื่อนไหวได้สร้างความตื่นตัวทางการเมืองครั้งใหญ่ให้สังคมอีกครั้ง มันอาจจะช่วยให้การเมืองไทยพัฒนาไปอีกขั้น?

ผมว่ามันกำลังทำลายแล้วฉีกรัฐธรรมนูญอย่างนี้ จะเอารัฐบาลพระราชทาน ถึงขนาดให้มีทหารออกมา ใช่ไหม หรือคุณจะเถียงอีก ไอ้พวกนี้อยากให้ทหารปฏิวัติยึดอำนาจ แล้วเอารัฐบาลพระราชทาน

แต่มันมีหลายสายภายใต้กลุ่มเดียว ไม่เป็นเอกภาพ

ก็นั่นแหละ แล้วมันจะรวมกันอยู่ได้ยังไง แล้วถ้าใครจะเอาทหารออกมาปฏิวัติ เป็นเผด็จการ คุณก็ต้องไล่มันออก จะไปร่วมกับมันทำไม

ก่อนที่ทุกอย่างจะถึงจุดนี้ ตอนที่คัดค้านกันแรกๆ ก็เพียงเรียกร้องให้นายกฯ ลาออก เพราะประเด็นปัญหา ‘จริยธรรม’ แต่นายกฯ ก็ไม่ออก อาจารย์มองประเด็นจริยธรรมยังไง

มันเป็นแค่เกมการเมือง ย้อนถามว่าไอ้พวกที่พูดมันมีจริยธรรมสักแค่ไหน

กระทรวงทรัพยากรฯ น่าจะคุ้มครองนักวิชาการอย่างคุณพิชิตยิ่งกว่าสัตว์ป่าสงวน เพราะเท่าที่เห็นมีอยู่รายเดียว แถมยังอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เป็นพิษและมีศัตรูธรรมชาติเต็มไปหมด.

ป.ล. คำว่า “นักเศรษฐศาสตร์” นั้นมีความหมายในเมืองไทยกลับตาลปัตรกับประเทศทั่วไปในโลก. หากจะนับจากความเห็นที่ได้ลงบนหน้าหนังสือพิมพ์แล้ว ความคิดแบบคุณ ผาสุก พงษ์ไพจิตร นั้นเป็น “กระแสหลัก” ในขณะที่แบบของคุณพิชิตนั้นเป็น “ทางเลือก” ที่ใกล้จะไม่มีโอกาศเลือกเต็มที.

00:20 ▪ ติ ชม ผสมโรง [8] ▪

ชินคอร์ป | 11.03.06  [1]

ผมแปลงข้อมูลของคุณ “คนไทยเพื่อคนไทย” เป็น HTML เพื่อให้อ่านกันได้ง่ายๆ บนเว็บ: ข้อเท็จจริงเกี่ยว​กับ​ ทักษิณ​ ชินวัตร​ และ​ ชินคอร์ป.

ตอนนี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดี แต่อย่างน้อยก็อ่านง่ายกว่าต้นฉบับเยอะ.

14:57 ▪ พบปัญหาโปรดแจ้ง [1] ▪

|