Sondhi Limthongkul in The Nation | 29.11.05
Many thanks to Post Staffer, my prolific commenter who’s been uncovering a lot of Sondhi Limthongkul’s skeletons. His latest coup looks really impressive, although it’ll take me some time to properly digest.Prior to that, he also discovered The Nation’s four-part series in 2002 about the would-be media mogul. If nothing else, this is remarkable in that it looks and feels like real journalism, something I did not know The Nation was capable of. Needless to say, Sondhi comes across as a swindler that he is.
Before we begin, though, caveat lector. The source is, after all, The Nation. Inaccuracy and bias are the scourges of journalism and life in general, even when someone as repulsive as Sondhi is getting the short end of them.
First in the series, “70% write-off planned” talks about Manager Group’s bankruptcy and rehabilitation:
In addition, creditors plan to ask one of the firm’s major shareholders who personally guaranteed the company’s loans to repay part of the debts.
The source declined to disclose the name of this major shareholder or the details of the loans to be repaid.
Sondhi Limthongkul, a major shareholder in M Group with a 44.82-per-cent stake, is still classified as bankrupt under the Bankruptcy Act. This status will end on March 18, 2003.
Hmmm. I wonder who that shareholder is. The article seems to be fingering Sondhi, but then as a bankrupt person, was he even legally allowed to be a guarantor?
Next, “A fallen empire finds new lease on life” discusses Manager Group’s comeback:
Among the financiers is Krung Thai Bank, which, according to a source close to Sondhi, has lent Bt40 million to the new TV programme producer, Life Thailand Co.
Besides the new TV programmes, Manager Media was recently awarded rights to operate a three-hour programme on MHz 99.5 radio station. The programme is also sponsored by the Krung Thai Bank, THAI and PTT.
In view of the group’s mountainous debts and bleak profit outlook, such sponsorship deals from state agencies have raised questions regarding its involvement with the government.
They have also prompted the opposition Democrat Party to begin to investigate whether Sondhi’s personal relationship with certain politicians and key figures in business circles has played a part in his resurrection, according to Democrat sources.
Has The Nation been in touch with its “Democrat sources” lately? The investigation seems to have been abandoned.
Abhisit Vejjajiva, the opposition Democrat Party leader, who had a meeting with Sondhi on Monday (Nov 14) to offer moral support, called the allegation that politicians were behind Sondhi’s move “disgusting”.
The article also looks at some intriguing deals by Sondhi’s Eastern Printing:
Following the demise of the company, Eastern Printing’s auditors noted in their report that its huge losses partially stemmed from lendings to associated companies and the establishment of off-balance accounts to related publishing companies. For example, in its 2000 financial statement, Asia Inc and FRYE Smith (USA) Co owed Bt59.86 million and Bt125.79 million respectively to Eastern Printing.
Likewise, according to its 2000 financial statements, Manager Media lent Bt1.061 billion to related publishers overseas, under guarantee from Sondhi.
Much like his newspapers, a guarantee from Sondhi is hardly worth the paper it was written on.
The third installment, “New party, old friends aid Sondhi” fingers Pansak Viyaratn, who was mentioned in my previous post:
Early last year, the Thai Rak Thai Party won a landslide election victory and Sondhi’s old buddy, Pansak Viyaratn, became chief adviser to Prime Minister Thaksin Shinawatra.
Pansak, a journalist by background, seems to have the knack for picking the right political circles. His political career blossomed when he acted as chief adviser to then prime minister Chatichai Choonhavan from 1989 to 1992 - the same time that M Group was undergoing rapid expansion.
In 1996, when Asia Inc was established in Singapore, Sondhi invited Pansak to become the chief editor of the company’s regional daily — Asia Times.
After Asia Times collapsed, Pansak found his way into Thaksin’s clique and helped him form the Thai Rak Thai Party.
Will Pansak be part of another government that’s toppled by a coup d’état? Some democracy lovers are salivating over that prospect.
But what to make of his relationship with Sondhi and Prime Minister Thaksin? While I do believe that he is, or was, close to both, I am skeptical about taking the Nation’s insider information at face value, especially when the article gets some publicly available information glaringly wrong. Asia, Inc. (originally with the comma) was a monthly magazine in Sondhi’s M Group’s portfolio, not a company. Neither it nor Asia Times was founded in 1996, and neither was based in Singapore. Hong Kong-based Asia, Inc was launched in 1992, and Hong Kong-and-Thailand-based Asia Times, in 1995. By December 1995, Pansak was already speaking to Asiaweek as Asia Times’s editor in chief.
Didn’t I say caveat lector? Let’s move on before I feel compelled to fisk the article.
The last article “Speedy demise for Sondhi’s empire” would be more appropriate as a debut rather than the finale of the series.
At his financial peak, Thai media magnate Sondhi Limthongkul had all the accoutrements of a successful Asian tycoon.
Sitting atop his carefully diversified global conglomerate, Sondhi was often seen escorting Chinese screen goddess Gong Li.
Was often seen? By whom? I suspect not the reporter who wrote this. And how often is “often”? Probably not as often as the use of what I call the perfidious passive in The Nation and the Bangkok Post. Can we at least know the time frame then? 1996, perhaps, right after the launch of Asia Times? Well, Gong Li married Singaporean Ooi Hoe Soeng February that year, not long after breaking up with Zhang Yimou in 1995. According to Google, the only report of any relationship between Gong Li and any guy named Sondhi is this very Nation article.
Even worse is “carefully diversified global conglomerate”. How does one reconcile that with the article’s own assessment that “Sondhi’s businesses often seemed to have no link or logic beyond his ownership or control” only seven paragraphs later.
Believe me, I started off this post wanting to recommend this Nation series. Now I’m mad at myself for wasting my time with this sort of junk journalism. Here’s the conclusion, if you know which bits of information are trustworthy. I don’t.
By 1996, cracks began to appear in the restoration work of Sondhi’s sprawling colonial-era headquarters and financial strains began to weigh on his empire. Employees in many Sondhi-linked companies faced delayed salary payments and suppliers often received little more than empty promises.
Using the complex structure of the international cross-holdings, Sondhi fed those owed money with the refrain: “The money is in the pipeline, it just has to work its way through the system over to you.”
When the money finally ran out, Sondhi’s international empire ended with a whimper, not a bang.
The Lao satellite’s base station along the Mekong river was unceremoniously abandoned; his Hong Kong-based flagship magazine, Asia Inc, was bought out by staff, and Asian Advertising and Marketing was purchased by a foreign partner.
Sondhi himself took a strong stance on debt owed to foreigners, urging fellow Thai debtors to stop repaying foreign debt.
Under Hong Kong’s strict legal system, his companies began to wind up at a quick pace, with three companies facing liquidation in 2000 and 2001. This contrasts with Thailand, where company offices remained open for months after business operations had ceased.
Nonetheless, while creditors in many countries laid claim on Sondhi’s money, some of his lesser-known overseas assets appeared untouched by the collapse of his empire.
A former manager of Lijiang’s Grand Hotel in Yunnan Province said Sondhi retained his stake in the property at least through 1999.
Other Hong Kong-registered companies in which Sondhi is a director remain active, including Kingstrike Limited, M China International Limited and Four S Corporation Limited.
Now Sondhi’s only international profile is the mysterious website of his former regional newspaper, Asia Times. The paper ceased publication long ago, but the publication’s website is still regularly updated.
« Why Sondhi turned against Thaksin | Main | Thai academic opposes military coup »
- 1
- post staffer 29.11.05
Up for a little revolution? This is the question posed by Sonthi’s Asia Times in a piece out today. The best bit of this atrocious article comes at the end:
—Sondhi recalls he started thinking critically about Thaksin in power as early as August 2004, after ‘many sleepless nights’ reflecting on questions of legitimacy. He rules out any possibility of a ‘deal’ with Thaksin - a possibility branded by some analysts in the Thai media. His demands today are quite specific - and he’s aware they have no precedent in Thai history.
The 1997 constitution must be rewritten, and a petition to this effect will be drafted requesting the intervention of the king - who is traditionally above politics. Will it work? ‘I don’t know. But we must try,’ Sondhi said.
Anything could happen on December 9 - or even before. The king’s birthday is on December 5. If hundreds of thousands of people show up in Lumpini park four days later, and the ‘Sondhi phenomenon’ is unmistakably translated into a mass political movement, there’s every possibility the crowds will demand that the constitution - which, until a year ago, was dubbed the ‘people’s constitution’ - be rewritten. It’s fair to argue there would be no other way out for Thaksin than to agree.
Neither Thaksin nor Sondhi control what happens next. Thai citizens do. What if the ‘Sondhi phenomenon’, by the sheer force of momentum, translates into something more revolutionary - even though the conditions are not there? The consequence would be a dissolution of the house, or even Thaksin’s resignation. Talk about (talk show) people power. Is Thailand ready for it?
***
Sonthi: this ‘media mogul’ who styles himself as a man with nothing to lose, but whose publicity machine keeps grinding out the propaganda regardless.
I hesitate to even draw readers’ attention to the story, as it is just so awful - but it is really no different from the one-sided nonsense we are getting from Sonthi’s ThaiDay newspaper, or indeed from his flagship Manager newspaper, all of which have allowed themselves to be captured by the - ahem - Sonthi phenomenon.
How can the journalists who work there sleep at night? Do they have no shame?
An appeal to the Thai masses
By Pepe Escobar
Asia TimesI won’t leave the whole thing here, as it is just too revolting. However, I will draw your attention to the ‘best’ (most laughable) bits.
This, for example:
—Sondhi threw down the gauntlet: “On December 9, we shall retaliate. I ask that 500,000 people show up, even though Lumpini park cannot handle it.”
Why does he want so many people? What will they do then?
—Thousands were sporting the now-trademark yellow T-shirt with the black logo “We shall fight for the King” (150 baht - less than US$4 - for the short-sleeved version).
Hey, that looks like advertising to me. Send the bill Sonthi. Actually, don’t bother - I am sure the cheque is in the post.
—Ultimately, this impeccably organized electronic rally delivered what the audience wanted: more accusations of corruption and cronyism. Satisfaction guaranteed - or your yellow T-shirt back.
Like a fun fair, or a circus.
—Sondhi ended last week solemnly protected by Luangta Maha Bua. The popular abbot said, ‘Sondhi has now become a person for the nation and if he dies then it means the death of everyone in the country as well.’
Insert own expletive here [ ]
–In Bangkok, there is a widespread perception that the government is losing its mandate. Sondhi already has a captive audience of several hundred thousand - live, via satellite or over the Internet, ready to explode into the millions.
And do what? Explosive talk. Doesn’t this country have laws against sedition?
—Thaksin had already polarized Thailand when Sondhi became more vocal.
Ah. I detect the guiding hand of an angry academic at work.
—As analyst Thanong Khanthong put it in The Nation, ‘Thai businessmen in general now live in a climate of fear.’
What, all of them?
- 2
- post staffer 29.11.05
They’ll deal to Sonthi, says Samak, who urges people to stay indoors on Dec 9.
“เขาจะเอาคน 5 แสน ออกไปในถนน ให้เทียบเท่า 14 ตุลา แล้วจะเป็นชนวนลุกลามออกไป ผมอยากจะบอกพี่น้องที่เคารพว่า ผมก็รักชาติบ้านเมืองเหมือนกัน ผมอยากให้ท่านอยู่กับบ้าน คอยฟังข่าว คอยดูรูปถ่ายเขาถ่ายมาให้ดูว่าหน้าตาเป็นยังไงมั่ง เขาจะทำอะไรให้สุดฤทธิ์สุดเดชก็ปล่อยเขาไป เรื่องพรรค์นี้บ้านเมืองจะเป็นคนจัดการเขาเอง ท่านรอให้หมดเรื่องปลุกระดมก่อน แล้วบ้านเมืองก็กลับเข้าสู่ปกติเอง” นายสมัคร กล่าว
Samak comes to the rescue. An unlikely champion of the cause for common sense, but so what. Says the estimates of crowds gathering for Sonthi’s show have been vastly over-estimated, because Lumpini Park just can’t hold that many.
Calls on people who don’t like Sonthi to stay indoors on Dec 9 (don’t go just for the sake of the carnival atmosphere), and take a close look at those crazy enough to respond to Sonthi’s call for a turnout of 500,000.
ผมก็อยากจะเรียกร้องว่า ใครที่เห็นแก่บ้านเมืองให้อยู่บ้านเฉยๆ จะได้ดูว่าไอ้คนที่มันบ้าออกไปนี่ หน้าตามันเป็นยังไง
Choice!
คน 4-5 พันคน ก็ไปเขียนเป็น 4-5 หมื่น แล้วใช้เทคนิคตัวเลขบอกครึ่งแสน แล้วสวนลุมฯ มันเป็นสวนนะ ไม่ใช่สนามหลวง มันมีทั้งถนน ทั้งทะเลสาบ เนื้อที่ 360 ไร่ หักออกไปจะเหลือพื้นที่เท่าไหร่ แล้วตามปกติวันหนึ่งๆ สวนลุมมีคนไปใช้ออกกำลังกาย แค่ 2 หมื่นคนเท่านั้น”
นายสมัคร กล่าวต่อว่า เหตุที่ต้องอ้างตัวเลขคนไปชมเมืองไทยรายสัปดาห์ จำนวนมากดังกล่าว เพราะคนจัดต้องการให้เอิกเกริก เพื่อชักชวนคนไปฟังมากๆ ให้ได้ 5 แสนคน ในวันที่ 9 ธ.ค. ซึ่งเขาจะทำหน้าที่ขัดขวางให้ถึงที่สุด โดยขอเรียกร้องให้คนที่ไม่เห็นด้วยกับนายสนธิ ลิ้มทองกุล ให้อยู่แต่ในบ้าน ห้ามออกไปไหนในวันที่ 9 ธ.ค.
“ผมก็อยากจะเรียกร้องว่า ใครที่เห็นแก่บ้านเมืองให้อยู่บ้านเฉยๆ จะได้ดูว่าไอ้คนที่มันบ้าออกไปนี่ หน้าตามันเป็นยังไง คือเขาจะเอาคน 5 แสนออกไปบนถนน เพราะเขาแน่ใจว่ามันจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ถึงขั้นเปลี่ยนแปลงรัฐบาลได้”
ว่าที่ผู้สมัคร ส.ว.กทม.กล่าวทำนองตั้งข้อสังเกตว่า รายการเมืองไทยราสัปดาห์ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ไม่มีทีวีช่องไหนไปถ่ายภาพ เพราะคงมีมโนธรรมสำนึก และไม่ใช่ถูกห้ามแน่นอน เพราะเชื่อว่าไม่มีใครสั่งทีวีไม่ให้ทำข่าวได้
“ผมก็เป็นเจ้าของประเทศคนหนึ่ง ใครจะมาทำให้ให้บ้านเมืองเสียหาย ผมต้องโผล่หน้าออกมา ใครจะเคียดแค้นชิงชังก็ช่าง ผมจะทำหน้าที่นี้ ขอวิงวอน วันที่ 9 ธันวาฯ ใครไม่เห็นด้วยไม่ต้องออกมา แต่ใครเห็นด้วยอยากจะออกไปก็ไปเลย ไม่ได้ห้าม แต่ถ้าใครไม่เห็นด้วยขอให้อยู่แต่ในบ้าน”อย่าไปเป็นเครื่องมือ อย่าไปดูเขา บ้านเมืองอยู่ดีๆ ก็มีคนมาปลุกระดม แล้วสื่อทั้งหลายก็แส่เข้าไปด้วย รวมทั้งพวกที่เกลียดนายกฯทั้งหลาย มันไม่มีเหตุผล เขาเข้ามาตามตรอกออกตามประตู ผมขอเตือนไว้นะไอ้พวกนี้ แล้วก็พวกที่เกลียดปลาไหลแต่รอกินน้ำแกง ไอ้พวกหน้าจำบ่ม รอชิงสุกก่อนห่ามทั้งนั้น ระวังไว้ให้ดีก็แล้วกัน” นายสมัคร กล่าวทิ้งท้ายอย่างมีอารมณ์
Superb stuff, and full credit to the Manager for running it.
- 3
- post staffer 30.11.05
Here’s a post on Bankruptcy Law. I’ve split it into several parts because it is so long. But it really is worth a read, for those wondering how Sonthi was able to walk away from the crash having guaranteed personal loans of 11 billion baht, and start himself up in business again a mere three years later.
The Nation has published the latest instalment in its Sonthi series today. A search of their archive throws up other interesting stuff, in particular about the Bnakruptcy Laws, of which I knew little.
On the face of it, the law under which Sondhi was able to get 70 per cent of his company’s massive debts written off - enabling him to spring back to life as a media entrepreneur, which he did barely two months after emerging from bankruptcy (more on that below) - look grossly unfair.
Unfair to whom? Creditors. Take a look at this. Here’s a piece from Jan 2002:
BANKRUPTCY ACT: Changes mulled
Insolvent firms returning to business to be pressed for greater debt repayments
Cabinet’s screening committee is expected on Wednesday to consider the Legal Execution Department’s proposal to empower state officials to press formerly bankrupt firms for more debt repayments once they become solvent again.
The amendment is being sought in order to redress an imbalance for creditors, who have so far recouped less than 5 per cent out of Bt139 billion in loans extended to 1,361 bankrupt individuals.
If approved by Cabinet and Parliament, the proposal would lead to the abolition of Article 35 in the amended Bankruptcy Act and amendment of Article 75, said Kraisorn Barami-auychai, director-general of the department.
‘Under the amendment, receiver officers will be authorised to investigate asset ownership of the bankrupt persons after they are declared solvent,’ said Kraisorn.
‘If they are found to have hidden assets, the officers can confiscate the assets for liquidation,’ he added.
He also said that the draft amendment should be screened by Parliament as a matter of urgency in the upcoming session starting next month, and running until May, as a number of bankrupt persons would start to return to solvency from next year onwards.
If the amendment is not in force by the end of this year, creditors will be at a disadvantage if it is found later that the bankrupt-turned-solvent persons hold assets.
‘Between 1999 and 2001, 1,361 individuals were declared bankrupt with combined debts of Bt139.25 billion. So far, creditors have received less than 5 per cent of this amount,’ Kraisorn said.
The law currently stipulates that a bankrupt person maintains the status for three years. On returning to solvency, they would no longer be responsible for their past debts.
The amendment, while empowering state officers, would also ensure that the law is retroactive to cover individuals who were declared bankrupt before the promulgation of the amendment.
According to the Legal Execution Department, 106 individuals will return to solvency this year, 769 next year and 486 in 2004.
Among the bankrupt individuals set to be declared solvent again between now and 2004 are several high-profile businessmen [including] Sondhi Limthongkul, owner and director of the Manager Group
By November, still no action on that law change:
While draft changes held up, 3-year limit still applies
A total of 206 individuals and companies declared bankrupt in 2000 will walk away without having to pay any of their debts if a draft amendment to the country’s bankruptcy law is not put into effect this year, a Legal Execution Department official said yesterday.
Kraisorn Baramee-Auychai, director-general of the Legal Execution Department, said that amendments to the bankruptcy law had got off to a slow start because the law contained several clauses that needed to be revised.
According to the rules of the Office of the Legislation and Judicial Council, Kraisorn said, if the bankruptcy law failed to take effect this year, anyone declared bankrupt in 2000 will benefit.
The Cabinet has approved draft amendments to the bankruptcy law aimed at allowing the authorities to confiscate assets of debtors for a period beyond the current limit of three years.
At present, the bankruptcy law has a loophole that limits debtors’ liabilities to their creditors to a three-year period. Once the three years have elapsed, creditors have no right to seize concealed assets.
The draft, however, remained at the Office of the Legislation and Judicial Council, said Kraisorn.
The Central Bankruptcy Court declared 206 individuals and companies bankrupt in 2000. With combined debts of around Bt250 billion, they will be in the clear in 2003 if the law is not changed.
Among the famous names in the bankruptcy class of 2000 are media magnate Sondhi Limthongkul…
(contd)
- 4
- post staffer 30.11.05
(contd from above)
By April 2003, the situation appears no better.
LEGAL EXECUTION DEPT: Crisis casualties return to solvency
769 people set to become debt-free this year, but govt wants to amend Act
Some 769 people declared bankrupt three years ago will become legally solvent again this year, the Legal Execution Department has revealed.
However, creditors will only receive 30 per cent of the Bt100 billion owed to them after the 769 were declared bankrupt by the Central Bankruptcy Court, as a result of the 1997 economic crisis.
Most of those declared bankrupt have also faced individual bankruptcy charges lodged by creditors, but the law states that a bankrupt person must be declared solvent three years after the court ruling.
According to the Legal Execution Department, 1,361 people were declared bankrupt between 1999-2001 with combined debts of Bt139.25 billion.
Of those, 106 had their solvency restored in 2002, while another 486 will be declared solvent next year.
Several high-profile businessmen are among those set to be declared solvent again, including Sondhi Limthongkul
By November 2003, Sonthi is out of bankruptcy. When the Bankruptcy Court declared him bankrupt in Nov 2000, he owed his creditors Bt11.07 billion. By the time he was declared solvent again, the department had succeeded in foreclosing on only Bt13.04m.
Here’s the Nation’s report:
While almost every heavily-indebted businessperson affected by the economic crisis is expected to emerge from bankruptcy this year or next, the Justice Ministry’s Legal Execution Department has foreclosed on less than 4 per cent of their Bt667.34 billion in combined debt, the department’s director-general said yesterday.
Two months after being declared solvent, Sonthi makes his comeback, revamping the Manager newspaper to attract younger readers.
Mogul manages to make a comeback
Two and a half months after being freed of his personal bankruptcy status, Sondhi Limthongkul, once one of Thailand’s media moguls, sprang back to life on Friday when his flagship publication, the Thai-language business daily, Manager, was re-launched in a new format.
It was the first time since the 1997 economic crisis that Manager Media Group Plc embarked on a major promotional blitz - one that promises to spur fiercer competition in the business-newspaper sector.
Under the law, Sondhi’s three-year status as a bankrupt person ended on November 21, 2003. Prior to that he was burdened with a massive debt of up to Bt20 billion, including Bt11 billion in personal-loan guarantees, a consequence of the collapse of his previous business empire, which prospered during the boom years of the early 1990s.
Let’s take another look at that. His debts included a huge B11 billion in personal loan guarantees…yet he was able to walk away virtually unscathed. What kind of law allows businessmen to do that?
More from the same report:As for his personal-loan guarantees, the creditors managed to get only about Bt13 million back before his status as bankrupt person expired late last year.
Hence, Sondhi is now again legally free to pursue business expansion covering a wide range of media outlets, including radio, television, magazines and newspapers. He has also elevated his son, Jittanart Limthongkul, to the post of chief executive of Manager Media Group.
Sondhi’s story of getting out of that business crisis following the 1997 Asian financial meltdown was intriguing. For instance, the debt-restructuring plan for M Group, his previous business flagship, saw a massive debt-reduction of 70 per cent, while other affiliated units also received favourable terms from creditors such as Krung Thai Bank and Thai Asset Management Corp.
So, what would the law change do?
Under the set of proposed revisions to the law, the sub-committee has recommended Article 35 be scrapped.
The article stipulates that an insolvent person would be cleared of insolvency status three years from the ruling date. After that period, the state could not foreclose on any assets the insolvent person has hidden. The insolvent person is also allowed to use the assets to run any new business legally.
‘This is unfair to creditors,’ Kraisorn said.
The sub-committee also proposed Article 75 be revised to empower the Legal Executive Department to foreclose on any hidden assets, even after the insolvent person is declared solvent.
(contd)
- 5
- post staffer 30.11.05
(contd from above - final)
Just before I tell you what happened to that law change, I would like to point readers to this terrific backgrounder on bankruptcy law in Thailand, which goes right back to the Bankruptcy Law 1940.
This is the very one which the IMF wanted changed, and which senators and cronies in Chuan’s government resisted, despite the fact that foreign capital was unlikely to flow back to these shores after the crash unless the changes were made.
The government did change the law, in 1998, and then again in 1999.
Take a look at this as an example of gross nepotism:
In Thailand, personal guarantees are often given by individuals to lenders as security against the borrowing of loans. Such guarantees act as a check against poor corporate management, lack of accounting standards, and the improper channeling of funds by insiders. The 1998 amendment, reflecting the views of those senators who had themselves pledged personal assets as collateral for loans to their companies and who stood to lose personally under the guarantees, gave immunity from bankruptcy to personal guarantors.
This outraged many in the business and legal community who thought that this grant of immunity and waiver of guarantors’ responsibility would jeopardize Thailand’s credit system and would conflict with international business standards.
After several months of intense negotiation, debate, and political struggle, the upper house reluctantly dropped its request for immunity to guarantors on condition that foreclosure of guarantors’ assets would not extend to private residences. Although the request to exempt guarantors’ residences from foreclosure was overridden, the immunity clauses for guarantors were nonetheless successfully taken away in the 1999 amendment.
Now, for that law change. The Legal Execution Department’s website says the Bankruptcy Act (No.7) 2004 came into effect in July 2004 and made the following changes:
- The automatic three-year discharge for individual bankrupt is extended to the period of ten years, with the evidence of dishonesty or fraud, and five years on grounds of the person’s previous bankruptcy within five years prior to the current proceedings.
- A bankrupt with no proof of fraud is enabled to pay not less than fifty percent of her debts to apply for an earlier discharge.
- The Court may, upon the request of the official receiver, temporarily suspend the three-year discharge period of a bankrupt who is found unreasonably failing to assist the receiver in collecting properties.
So, a bankrupt individual found to be corrupt now has to wait 10 years before discharge.
A 10-year wait applied under the 1940 Act, before that IMF-urged amendment in 1998 cut the discharge to just three years.
Under the latest change, you again have to wait 10 years - but only if you are found to be corrupt. Otherwise, the three year limit continues to apply.
That looks bad enough. But get this: during debate on the 1999 amendment, some senators wanted it to cut to just 12 months! In other words, you carry the stigma of being a bankrupt for 12 months - then just walk away. More from that excellent Harvard backgrounder:
Another issue of contention under the 1940 Act concerned the time period after which a person declared bankrupt would be discharged. Originally under the old law, the time frame was ten years.
However, as the Asian sentiment of humiliation is pervasive, many felt that the social stigma of being adjudged bankrupt for ten years was too severe, and several senators proposed that the time period be reduced to one year.
This proposal, however, was met with much opposition by the business community who argued that one year was too short to act as a deterrence against non performing loans for debtors who were otherwise capable of paying but might be motivated to avail themselves of protection under the bankruptcy law.
A compromise was reached and is currently reflected in Section 35 of the 1999 Amendment Act, which shortens the time period from ten to three years on the condition that the bankrupt person is not guilty of any misconduct or fraud contributing to his insolvency.
- 6
- post staffer 30.11.05
My references to ‘corrupt’ in the last post should actually read ‘dishonest’ or ‘fraudulent’. Media here uses the words so interchangeably that this sub-editor occasionally gets muddled himself.
Apologies.
Also, in an earlier post on Sonthi’s journey through the bankruptcy courts, I mixed up the chronological order in which two links should have appeared.
The report, ‘M GROUP: Bankruptcy action filed against it for non-payment’ (Nov 1999) should be read before
‘M GROUP: Assets to go into receivership’ (March 2000).That court order putting the company’s assets in receivership was the result of it refusing to pay.
Again, apologies for any confusion.
- 7
- post staffer 13.02.06
- 8
- poststaffer 24.02.06
I swear I left something here today. I must be getting old.
***** วิกฤติหุ้น MGR *****
http://webboard.mthai.com/5/2006-02-24/201915.html
- 9
- posstaffer 2.03.06
Let’s try that again. For the record, here’s the whole thing:
***** วิกฤติหุ้น MGR *****
หรือเบื้องหลังการประท้วงหนนี้ กระทู้ความจริงนี้ คงจะโดนลูกสมุนคุณสนธิตามลบในไม่ช้า ถ้าใครมีเพื่อนเป็นสื่อ รบกวนช่วย copy และส่งไปให้เขาตรวจสอบความจริงดู อาจจะช่วยชาติให้ดีขึ้นได้ 4 คำถามวิกฤตการเงินของผู้จัดการ (MGR) ที่อยากเห็นสื่อไทยถามคุณสนธิ ผมไม่ใช่คนของพรรคการเมืองใดๆ และผมก็ไม่ชอบนายกทักษิณ ในหลายๆเรื่อง แต่ผมไม่ชอบคุณสนธิที่ออกมาปลุกปั่นให้ประเทศไทยของเราทุกๆคน แตกเป็นฝ่ายๆ มากกว่า นายกทักษิณมีประเด็นที่ไม่เคลียร์อยู่หลายข้อ แต่การที่คุณสนธิ นำประเด็นเหล่านั้น มาพูดขยายจนเกินความจริง เพื่อสร้างอารมณ์ร่วม ให้ฝูงชนที่ไม่รู้ข้อมูลทั้งหมดบ้าคลั่ง และใช้กลุ่มคนและองค์กรที่หลงเชื่อคำพูดของคุณสนธิเหล่านี้ มากดดันทำให้ประเทศของเราทุกคนแตกแยกนั้น เป็นสิ่งที่คนไทยทุกคนที่มีใจเป็นกลาง รับไม่ได้ อะไรที่ทำให้คุณสนธิ รอพระราชวินิจฉัยของในหลวง หรือรอการตรวจสอบนายกตามกระบวนการระบบประชาธิปไตยไม่ได้ คำถาม 4 ประเด็นใหญ่ ซึ่งมีคำถามย่อยนับสิบข้อ ที่อยากให้คุณสนธิตอบเหล่านี้ จะค่อยๆปูพื้นให้ทุกคนที่มีใจเป็นกลาง เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ดีขึ้น
(1) คุณสนธิและผู้บริหารของกลุ่มผู้จัดการ บริหารบริษัทเมเนเจอร์ มีเดีย ซึ่งเป็นของมหาชน ด้วยความโปร่งใสหรือไม่ มีการยักยอกเงินเข้ากระเป๋าส่วนตัวของใครหรือเปล่า กรณีที่ 1 หมู่เกาะ The British Virgin Island ที่คุณสนธิออกมาด่านายกทักษิณปาวๆ คุณสนธิยังจำได้ไหมว่า ใครไปจดทะเบียนบริษัท Manager International Holding Company Limited ที่หมู่เกาะนี้ ด้วยเงินเพียงแค่ 1,000 เหรียญสหรัฐ แต่กลับนำมาขายให้ บริษัท เมเนเจอร์ มีเดีย (มหาชน) ซึ่งเป็นของผู้ถือหุ้นทุกคน ด้วยเงินถึง 7,228,000 เหรียญสหรัฐ เงินกำไรร่วม 200 ล้านบาทนี้ หายไปอยู่กระเป๋าใคร นอกจากนั้นเงินที่ บริษัทเมเนเจอร์ให้บริษัทนี้ยืมไปอีก 700 ล้านบาท หายไปไหน (ข้อมูลนี้เป็นข้อมูลที่กลุ่มผู้จัดการ ทำรายงานเองและส่งให้ตลาดหลักทรัพย์เอง ในวันที่ 30 พฤศจิกายน 2547 สามารถหาอ่านเพิ่มเติมได้ที่ตลาดหลักทรัพย์) กรณีที่ 2 เงินโฆษณากว่า 100 ล้านบาท ซึ่งควรเป็นของผู้ถือหุ้นทุกคน หายไปไหน เมื่อไหร่จะได้คืน ทำไมมีการเปิดบริษํทส่วนตัว ที่ชื่อ เวิลด์ไวด์ มีเดีย ซึ่งก็ตั้งอยู่บนถนนพระอาทิตย์ เพื่อรับเงินค่าโฆษณาแทนบริษัทมหาชน และทำไมบริษํทนี้ถึงอมเงินเอาไว้ และไม่ยอมจ่ายเงินคืนให้บริษัทซึ่งเป็นของมหาชนสักที ทั้งที่รับเงินมา 2-3 ปีแล้ว ที่น่าสงสัยยิ่งกว่านั้น ทำไมบริษํท เมเนเจอร์ มีเดีย (มหาชน) ถึงยังให้บริษัทนี้ หาโฆษณาและรับเงินแทนอยู่ ทั้งๆที่ก็รู้ว่าบริษัทนี้เบี้ยวเงินมาเป็นปีแล้ว นอกจากนั้น ทำไมบริษัทเมเนเจอร์ มีเดียถึงนับยอดรายได้โฆษณาที่น่าจะได้จากบริษํทเวิลด์ไวด์ มีเดียนี้เป็นหนี้สงสัยจะสูญในทันที จนมีผลทำให้ผลประกอบรวมของบริษัทเมเนเจอร์ มีเดียเองซึ่งควรจะเป็นกำไร กลายเป็นขาดทุน นี่เป็นสาเหตุหรือเปล่า ที่ทำให้ผู้ตรวจสอบบัญชีที่บริษํท เมเนเจอร์ มีเดียจ้างเอง ไม่ยอมเซ็นไว้วางใจบริษัทเมเนเจอร์ มีเดียหลายไตรมาสติดต่อกันแล้ว (จากข้อมูลที่กลุ่มผู้จัดการ ทำส่งให้ตลาดหลักทรัพย์เอง ระหว่างปี 2547 – 2549)(2) คุณสนธิและกลุ่มผู้จัดการ ใช้ความเป็นสื่อ บังคับและเบียดบังผลประโยชน์ของรัฐ เข้าตัวหรือเปล่า หลังจากที่คุณเจิมศักดิ์ และกลุ่มเนชั่นออกมาปูดข่าวว่า รัฐบาลทักษิณช่วยลดหนี้ของกลุ่มผู้จัดการ จาก 20,000 ล้านบาท เหลือแค่ 6,000 ล้านบาท ในปี 2545แล้ว คุณสนธิและกลุ่มผู้จัดการได้รับการลดหนี้จากสถาบันการเงินของรัฐ อีกกี่ครั้ง (เพื่อความเป็นธรรมในการรับรู้ข้อมูล คุณสนธิ ออกมาปฏิเสธว่ากลุ่มผู้จัดการ มีหนี้อยู่ ในขณะนั้น 8,000 กว่าล้านบาท ไม่ใช่ 20,000 ล้านบาทตามที่คุณเจิมศักดิ์กล่าวหา) ทำไมขณะที่คุณวิโรจน์ นวลแขทำงานที่แบงก์xxx คุณสนธิถึงได้รับการลดหนี้ที่เคยลดมาแล้วอีก จาก 1,421.73 ล้านบาท เหลือเพียงแค่ 259 ล้านบาท แล้วยิ่งกว่านั้น ทำไมธนาคารxxx ถึงขนาดยอมให้คุณสนธิไม่ต้องจ่ายคืนเป็นเงินสด โดยยอมกระทั่งให้ใช้คืนเป็นค่าโฆษณาราคาแพง จนเราได้เห็นโฆษณาชุดผู้ใหญ่ลี ที่มีค่าแอร์ไทม์ครั้งละหลายแสนบาท อย่างถี่ยิบ คุณสนธิคิดว่า ธนาคารของรัฐอย่างxxxมีความจำเป็นต้องโฆษณาตัวเองกับสื่อของคุณสนธิแค่ที่เดียว เป็นร้อยๆล้านบาทเลยหรือ (จากข้อมูลที่กลุ่มผู้จัดการ ทำส่งให้ตลาดหลักทรัพย์เอง ในปี 2547 ดูข้อมูลได้ที่ตลาดหลักทรัพย์) นอกจากนั้นแล้ว คุณสนธิใช้วิธีไหน ถึงทำให้รัฐวิสาหกิจอื่นของรัฐอย่างเช่น การบินไทย ปตท และบริษัทเอกชนในเครือชินวัตรลงโฆษณาจำนวนมากกับสื่อของผู้จัดการ จนยอดรายได้โฆษณาของกลุ่มพุ่งขึ้นถึงกว่า 40% หลังจากที่นายกทักษิณ เข้ามาบริหารประเทศ (อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ จากกรณีศึกษาของกลุ่มผู้จัดการ ในรายงานสถานการณ์ด้านสิทธิเสรีภาพสื่อมวลชนในรอบปี 2546 ของสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย โดย ผศ. ดร.วิลาสินี พิพิธกุล คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)
(3) การที่คุณสนธิออกมาปลุกระดมมวลชนตอนนี้ แบบถอยหลังไม่ได้ เป็นเพราะกลุ่มผู้จัดการกำลังเกิดวิกฤติทางการเงิน ซึ่งถ้าไม่ได้อำนาจรัฐหรือกลุ่มทุนเข้าช่วยเหลือ อาจถึงขั้นปิดตัวเองเลยใช่หรือเปล่า อะไรที่ทำให้คุณสนธิ อุทานว่า ตายเป็นตาย เจ๊งเป็นเจ๊ง ประเด็นนี้ต้องศึกษาเงื่อนเวลาอยู่ 2 จุด ก) ก.ล.ต. ได้ออกกฏมานานแล้วว่า จะถอดถอนบริษัทซึ่งอยู่ในหมวดฟื้นฟูของตลาดหลักทรัพย์ และมีสัดส่วนของผู้ถือหุ้นติดลบ ออกจากตลาดหลักทรัพย์ ภายในเดือนมีนาคม 2549 ข) ศาลล้มละลายกลาง ได้ยินยอมขยายเวลาแผนฟื้นฟูของบริษัทเมเนเจอร์มีเดียออกไปจากเดิมสิ้นสุดวันที่ 26 กรกฏาคม 2548 กลายเป็นสิ้นสุดวันที่ 3 สิงหาคม 2549 เพื่อให้บริษํทเมเนเจอร์มีเดีย หาผู้ร่วมทุนใหม่มูลค่า 350 ล้านบาทให้ได้ทันตามกำหนด ซึ่งถ้านำมาเรียงดู จะอ่านได้ง่ายๆดังนี้ ถ้ากลุ่มผู้จัดการหาเงินเพิ่มทุน 350 ล้านบาทไม่ได้ภายในเดือนมีนาคม หรือไม่มีอำนาจจากไหนมาบีบ กลต ให้เปลี่ยนแปลงหรือผ่อนผันกฏ บริษํทเมเนเจอร์มีเดีย มีสิทธิจะโดนถอดออกจากตลาดหลักทรัพย์เดือนหน้า! และถ้ายังไม่ได้เงินก่อนเดือนสิงหาคม และศาลไม่ยินยอมให้ขยายเวลาแผนฟื้นฟูบริษัทอีก บริษัทเมเนเจอร์ก็อาจจะต้องปิดตัวเองลง ภายในปีนี้! คำถามก็คือ ถ้าสมมติว่า เมื่อต้นปีที่แล้ว มีกัลยาณมิตรยอมช่วยคุณสนธิ ตอนนี้คุณสนธิจะวาดภาพให้ประชาชนมองนายกทักษิณเป็นคนชั่วร้ายที่สุด หรือเป็นนายกรัฐมนตรีที่ดีที่สุดของประเทศไทย คุณสนธิจะหานักลงทุนปกติที่ไหน มาช่วยลงทุนเงิน 350 ล้านบาท กับบริษัทที่มีหนี้มากกว่าสินทรัพย์ 200 กว่าล้านบาท แถมยังขาดทุนสะสมเพิ่มตลอด และผู้ตรวจสอบบัญชียังไม่รับรองความโปร่งใสอีก ทำไมเงินกว่าร้อยล้านบาท ที่อยู่ในบริษัทเวิลด์ไวด์มีเดีย ไม่ถูกนำมาใช้ประโยชน์ หรือจ่ายคืนให้บริษํทเมเนเจอร์มีเดีย ซึ่งจะทำให้ฐานะการเงินของบริษัทเมเนเจอร์ดีขึ้นเยอะ และต้องการเงินเพิ่มทุนอีกเพียงแค่ร้อยกว่าล้าน ก็จะมีสัดส่วนผู้ถือหุ้นเป็นบวกแล้ว ตลอดปีที่ผ่านมา คุณสนธิได้ขอร้องให้ใครมาช่วยบ้าง มีใครยอมช่วย และไม่ยอมช่วยบ้าง และคุณสนธิคิดยังไงกับคนที่ไม่ยอมช่วย ถ้านายกทักษิณไม่ช่วย คุณสนธิก็ต้องหาใครคนอื่น ที่ช่วยคุณสนธิได้ใช่หรือเปล่า
(4) ถ้ากลุ่มผู้จัดการถูกถอดออกจากตลาดหลักทรัพย์ และไม่ผ่านเกณท์การฟื้นฟูบริษัทในกลางปีนี้ จนอาจถูกเจ้าหนี้บังคับให้ปิดตัวเองลง คุณสนธิ จะปลุกระดมคนว่า รัฐบาลคุกคามสื่อหรือเปล่า เมื่อไหร่คุณสนธิถึงจะหยุด หรือประเทศจะแตกแยกกันอีกเท่าไหร่คุณสนธิก็ไม่สนใจ ขอเพียงธุรกิจของคุณสนธิยังอยู่ได้ แค่นั้นเองหรือ ถ้าคุณสนธิตอบได้ทุกประเด็น และทุกคำถามย่อย คุณสนธิถึงจะเคลียร์ตัวเองได้ว่า การปลุกระดมคนครั้งนี้ ไม่ได้ทำเพื่อตัวคุณสนธิเอง โดยหลอกใช้ประชาชนนับแสนเป็นเครื่องมือ
โดย : คนไทยเหมือนกัน
อีเมล์ : hanaja@hotmail.com- 10
- posstaffer 6.03.06
More, on Sonthi’s ghastly mob. From a visitor to the BangkokBiz website:
นายยงยุทธ ติยะไพรัช แกนนำพรรคไทยรักไทย กล่าวที่ จ.เชียงราย ว่าคนที่เดินขบวนโจมตีขับไล่รัฐบาล ประกอบด้วย นายสนธิ ลิ้มทองกุล เป็นหนี้ 6,687 ล้านบาท และบางส่วนกู้เงินกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการกว่า 300 ล้านบาท ซึ่งตนมีเอกสารหมด และนายสนธิ มาขอต่อรองลดหนี้ เมื่อไม่ได้จึงไม่ชอบรัฐบาล อีกคนคือ นายประชัย เลี่ยวไพรัตน์ กู้เงิน 150,000 ล้านบาททำบริษัทปิโตรเคมีและขาดทุน จึงขอลดหนี้ให้เหลือราว 20,000 ล้านบาท ซึ่งอดีตเคยส่งเสริมพรรคประชาธิปัตย์ แต่ต่อมาเมื่อมาส่งเสริมพรรคไทยรักไทย แต่นายกรัฐมนตรีไม่ช่วย เพราะคิดว่าจะเอาเงินชาวบ้านมาช่วยคนคนเดียวกว่าแสนล้านบาท จึงไม่ช่วย จนทำให้นายประชัยโกรธ อีกคนคือ นายเอกยุทธ อัญชัญบุตร ซึ่งทำแชร์ล้มแล้วหนีไปลอนดอนกว่า 20 ปี โดยถูก พล.ต.ท.เสมอ ดามาพงศ์ พ่อตาของ พ.ต.ท.ทักษิณ ในขณะนั้นจับกุม เมื่อคดีหมดอายุความ นายเอกยุทธจึงกลับมาแก้แค้น อีกคนคือ นาวาอากาศตรี ประสงค์ สุ่นศิริ ซึ่งอดีตมหาจำลองเคยเสนอ พ.ต.ท.ทักษิณ ให้มาเป็น รมว.ต่างประเทศแทนแต่ไม่สำเร็จ คนเหล่านี้จึงมารวมกลุ่มต่อต้านรัฐบาล