ศัตรูของประชาธิปไตย | 7.03.06
วารสาร The Economist เริ่มบทบรรณาธิการเกี่ยวกับการชุมนุมขับไล่นายกรัฐมนตรี ทักษิณ ชินวัตร โดยบอกว่า “ไม่เคยเป็นแฟนตัวยง” ของเขา. ผมเองก็ไม่เคยเป็นแฟนตัวยงของบทบรรณาธิการของ The Economist เกี่ยวกับประเทศไทยเหมือนกัน (อ่าน “แปรรูปรัฐวิสาหกิจ” และ จดหมายถึง บ.ก.). แต่ถึงแม้ข้อมูลและความเห็นต่อตัวบุคคลจะไม่ตรงกัน อย่างน้อยเรายังมีหลักการร่วมกัน:
On February 24th Mr Thaksin responded by calling a snap election, barely a year after the last one and even though he has an unassailable majority in parliament. This may not be popular, but he has every constitutional right to seek a fresh mandate, and if voters do not like it then a simple and effective remedy will be available to them on polling day. What is more troubling for Thai democracy is the response of the main opposition parties and of the demonstrators in the streets. The former have announced that they will boycott the election, and the latter have said that they are not interested in elections at all. Unless Mr Thaksin resigns by March 5th, declares a group of unelected megaphone-wielders, they will organise mass protests to drive out this enemy of democracy.
[…]
Although the democratic idea is gradually striking deeper roots in East Asia, these could still be plucked up if people and parties refuse to accept the verdict of the ballot box. The danger in Thailand is that Mr Thaksin’s foes will try to achieve through “people power” what they do not have the numbers to achieve at the polls, or that the army will revert to its previous habit of interfering in politics. In either case, it would not be Mr Thaksin who is democracy’s enemy, but those who refuse to accept that he has won an electoral mandate.
ในวันที่ 24 คุณทักษิณตอบสนอง [ต่อเสียงเรียกร้องให้ลาออก] ด้วยการเรียกการเลือกตั้งใหม่อย่างรวดเร็ว เพียงปีเดียวหลังการเลือกตั้งคราวที่แล้วและถึงแม้ว่าเขาจะมีเสียงข้างมากเหลือเฟือในสภา. นี่อาจไม่ใช่วิธีที่ป็อปปูลาร์ แต่เขามีสิทธิเต็มที่ในการขอความชอบธรรมครั้งใหม่จากประชาชน, และถ้าผู้ใช้สิทธิเลือกตั้งไม่ชอบใจ, วิธีแก้ไขที่ง่ายและมีประสิทธิภาพก็อยู่ในมือของพวกเขาแล้วในวันเลือกตั้ง. สิ่งที่น่ากังวลใจกว่าสำหรับประชาธิปไตยในเมืองไทยก็คือปฏิกิริยาจากพรรคฝ่ายค้านและผู้ประท้วงบนท้องถนน. ฝ่ายแรกประกาศว่าจะคว่ำบาตรการเลือกตั้ง และฝ่ายหลังประกาศว่าพวกเขาไม่สนใจการเลือกตั้งเลยแม้แต่นิด. กลุ่มคนถือโทรโข่งที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งประกาศว่า ถ้าคุณทักษิณไม่ลาออกภายในวันที่ 5 มีนาคม พวกเขาจะจัดการชุมนุมครั้งใหญ่เพื่อกดดันให้ศัตรูของประชาธิปไตยรายนี้ออกไป.
[…]
แม้ว่าประชาธิปไตยจะกำลังค่อยๆ หยั่งรากลึกลงในเอเชียตะวันออก มันก็ยังอาจถูกรื้อถอนออกได้หากผู้คนและพรรคการเมืองไม่ยอมรับคำตัดสินของกล่องลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง. อันตรายในประเทศไทยอยู่ที่ศัตรูของคุณทักษิณอาจจะพยายามใช้ “พลังประชาชน” ทำในสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถทำได้ที่คูหาเลือกตั้ง, หรือกองทัพอาจจะหวนคืนสู่การแทรกแซงการเมืองตามธรรมเนียมปฏิบัติเดิม. ไม่ว่าในกรณีใด, ศัตรูของประชาธิปไตยจะไม่ใช่คุณทักษิณ แต่เป็นพวกปฏิเสธที่จะยอมรับว่าเขาได้อำนาจอันชอบธรรมจากการเลือกตั้งต่างหาก.
นักชาตินิยมไทยมีความคิดอยู่เสมอว่า “สื่อฝรั่ง” รวมหัวกันบ่อนทำลายประเทศไทย. สมัยที่คนกลุ่มนี้จำนวนมากยังเป็นผู้สนับสนุนคุณทักษิณ เขาจะบอกว่าที่สื่อมวลชนต่างประเทศทางเสนอข่าวทางลบเกี่ยวกับคุณทักษิณส่วนใหญ่นั้นเป็นเพราะต้องการสกัดดาวรุ่ง. เมื่อตอนนี้ที่นักชาตินิยมส่วนใหญ่ได้กลายเป็น สาวกของคุณสนธิและคุณเอกยุทธ ไปหมดแล้ว คนพวกนี้ย่อมไม่ตะขิดตะขวงใจใดๆ ที่จะบอกว่า The Economist “เชียร์” คุณทักษิณเพราะว่าเขาเป็นไส้ศึกของอเมริกา, สิงคโปร์, เสรีนิยมใหม่, Dr. Evil ฯลฯ.
« Manusaya.com (มนุษย์ดอตคอม) | | หนีเสือ »